Ulteriori informazioni
Bir hastanenin acimasiz manzarasi karsisinda, o issiz yerde tek nesem haline gelen muzip, günes gözlü bir cocuga asik oldum. Gözlerimin önünde intihar ettiginde bu ruhumu tamamen
parcalayan sey oldu.
O zamandan beri bir daha kimseyi sevmemeye yemin etmistim. Üc istisna disinda Arkadaslarim Sony, Neo ve Coeur. Asi ve ölmekte olan cocuklardan olusan kücük bir cete Sony, özgürlük havasiyla ve onu soluyacak tek bir akcigerle cetenin öncüsüydü. Neo, tekerlekli sandalyede olan huysuz bir yazardi ve hirsizliktan hemsiremizi korkutmaya kadar yaptigimiz büyük islerin kaydini tutuyordu. Coeur ise yakisikliydi, kas gücü vardi ve zayif bir kalbe sahip olan nazik devimizdi.
Ölüm kacinilmaz olarak kapimizi calmadan önce, hirsizlarim ve benim son bir soygun planimiz vardi. Bizi istismarci ebeveynlerden, can yakan kayiplardan ve hastaliklarimizin gerceklerinden uzaklara götürecek büyük bir kacisti. Peki ya kapidan baska biri girerse ne olurdu Bir kiz cetemize katilip da muzip gülümsemesiyle aklimizi karistirirsa ne olurdu Gözlerinde parildayan günesleri gördükten sonra tekrar
